| Foto's Das Rheingold | Foto's Die Walküre | Foto's Siegfried | Foto's Götterdämmerung |

 Home

Richard Wagner - Siegfried
29 Juni 1998, Muziektheater Amsterdam 

 

 

Maandag 17:30 zijn wij aanwezig bij het derde Ring­deel. In de krant hebben we gelezen dat Heinz Kruse, die de Siegfried-rol heeft, verslagen is door de draak. Op zeer korte termijn is in Stig Andersen een vervanger gevonden. Hier zijn wij bepaald niet rouwig om, aangezien op ons lijstje van ideale Siegfrieds, Stig Andersen hoger staat dan Heinz Kruse.

Eerste Akte

De reuzenspeer hangt dominant boven het podium. Op het podium is aan de rechterzijde een smidse ingericht, middenvoor staat een bonte verzameling kookgerei, hiertussen staat een bed waar afwisselend op gezeten, gestaan en gelegen wordt. Het orkest is verder gedraaid, en is nu aan de linkerkant gesitueerd. Van de smidse naar het achterste deel van het theater loopt, langzaam omhoog hellend, een brede weg. Dit alles geeft een mooi ruimtelijk effect. De podiumvloer is deels van gestapelde platen glas, die van onder worden belicht.

Mime opent de handeling, zittend op het bed is hij een pruik aan het kammen. Naderhand blijkt dit de scalp te zijn van Sieglinde, die hij later als ingrediënt toe zal voegen aan zijn doodsdrankje. Mime is als zanger en acteur uitstekend op dreef. Siegfried, uitgedost als Wälsungen-kind met het haar strak naar achter in een staart, is zeer overtuigend, maar valt qua stemvolume iets tegen. In de 2e en 3e akte verbetert dit. De scène met de vragenstrijd tussen de Wanderer en Mime is niet erg spannend. De Wanderer is in het zwart gekleed met een soort imkerkap over zijn hoofd. Als hij die afzet blijkt de god zijn eeuwige jeugd verloren te hebben. Sinds de Walküre is hij behoorlijk aan het kalen.

Audi ziet Wotan duidelijk als de regisseur van alle gebeurtenissen, vaak loopt de Wanderer voorbij op cruciale momenten. Het alziend oog is aanwezig in de vorm van 2 tv-toestellen waarop beeldvullend een oog wordt getoond. In het laatste deel van deze akte smeedt Siegfried zijn zwaard en Mime bereidt zijn doodsdrankje. Mime doet dit met zo'n overgave, dat de spetters in het rond vliegen en toeschouwers op de 1e rij bijna een goed heenkomen zoeken. Na het ledigen van zijn blaas is de doodsdrank klaar en ook het zwaard.

Tweede Akte

De 2e akte zal de mooiste worden, die we tot nu toe van deze Ring gezien hebben. Alberich heeft hetzelfde pak aan als Wotan, alleen de staat waarin het verkeert verschilt. Is het bij Wotan een keurig net pak, Alberich heeft zijn afdankertje op de vuilnisbelt bij elkaar gescharreld. Ze worden heel duidelijk als alter-ego's neergezet. Als de 2 rivalen Fafner wekken, laat deze met een megafoon weten dat hij liever doorslaapt. Dan arriveren Siegfried en Mime op deze plek des onheils. Siegfried stuurt Mime weg en geniet van de rustgevende natuur om hem heen. De groene belichting en de verticale TL-buizen in het orkest die aanspringen samen met het uitermate subtiele orkestspel maken van het Waldweben een gelukzalig moment. Het wordt zo mooi gespeeld, dat het muisstil is in de zaal. Hartmut Haenchen en zijn orkest zijn zeer goed op dreef, ze maken zich nu niet ondergeschikt aan andere belangen, maar leveren een gelijkwaardig aandeel aan het totaal-theater zoals het hoort. In Rheingold en Walküre speelde het orkest wel mooi maar te ondergeschikt, waardoor een enorm stuk van de spanning en emotie wegvielen. Haenchen is aan het groeien in de Ring en dat maakte de Siegfried het tot nu toe beste deel. Een aangename verrassing is de Waldvogel, het is een in wit geklede knaap met een enorm grote witte kuif. Op de vraag of hij hier thuis hoort, knikt het vogeltje heftig van nee, Audi lijkt hiermee aan te willen geven dat Wotan achter de schermen blijft manipuleren. Met een hoge breekbare kinderstem geeft de knaap de Waldvogel goed vorm.

De draak ontwaakt door Siegfried's hoorngeschal: de weg breekt in scherpe omhoogkomende punten uiteen: de muil van de draak. Er is vuur en rook, 2 grote koplampen stellen zijn ogen voor. Siegfried vindt zijn weg hier doorheen en komt met een door Nothung doorboorde Fafner terug. We kennen hem nog van Rheingold. Het woudvogeltje blijft in de buurt van Siegfried en waarschuwt Siegfried middels gebarentaal voor Mime met zijn gifdrankje. Aan het einde van de akte zweeft het vogeltje middels een katrol van boven naar beneden om op die manier Siegfried de weg naar Brünnhilde te wijzen.

Derde Akte

Erda komt op als een soort spook, ze heeft een groot laken over zich heen. Naarmate de scène vordert spelen en zingen Erda en Wotan beter. Erda is volledig perplex wanneer ze hoort dat Brünnhilde ontdaan is van haar godheid en op een rots ligt te slapen. Wotan moet het lange gewaad van Erda lostrekken als dit vast komt te zitten. De reuzenspeer rust inmiddels met de punt op het podium en Wotan verspert leunend tegen de speer Siegfried de weg. Nadat de reuzenspeer in tweeën breekt stapt Siegfried over de verslagen Wotan heen en verdwijnt in de verte. Wotan loopt met de afgebroken punt de weg af naar de achterkant van het theater terwijl Brünnhilde slapend op een baar de weg afdaalt. Siegfried doorkruist onzichtbaar voor ons het vuur, het lijkt alsof wij als publiek zelf het vuur doorgaan, door belichting en rook en doordat de baar met Brünnhilde naar de voorzijde van het podium schuift. Hoog boven het toneel loopt Siegfried over een brug. Halverwege stopt hij en zingt: 'Selige Öde, auf wonniger Hoh'. Brünnhilde is tot en met haar handen in het rood gekleed, we houden ons hart vast voor het moment dat Brünnhilde gaat zingen. Jeanine Altmeyer heeft bepaald geen sterke indruk achter gelaten na de Walküre. Tot onze opluchting blijkt een stralende Nadine Secunde, Brünnhilde te zijn. Ze staat met haar rug naar Siegfried toe, tot ze zijn naam hoort en zich verrukt naar hem omdraait, een mooi moment. Ook gedurende deze derde akte is Wotan middels zijn achter gebleven mantel aanwezig. Als Brünnhilde beseft in welke situatie ze zich bevindt, bedekt ze zich met Wotan's mantel tot Siegfried zich aankondigd als het nieuwe licht en haar aanmaant uit het donker (van onder Wotan's mantel) tevoorschijn te komen: 'tauch aus dem Dunkel und sieh - sonnenhell leuchtet der Tag!'. Siegfried werpt Wotan's mantel weg en probeert haar voor zich te winnen. Uiteindelijk ontvlamt ook Brünnhilde in liefde voor Siegfried.

We zijn getuige geweest van een schitterende Siegfried, een geweldige cast zonder zwakke plek, een groots spelend orkest met complimenten aan Hartmut Haenchen en bijzonder mooi geënsceneerd. We kijken uit naar Götterdämmerung.


| Foto's Das Rheingold | Foto's Die Walküre | Foto's Siegfried | Foto's Götterdämmerung |

Naar Boven